Welkom!

Wij zijn Nico en Marlies Wobben en in februari 2008 zijn we verhuisd van Nederland naar Regina, Saskatchewan, Canada! Nico is verpleegkundige in het General Hospital en ik (Marlies) werk thuis als administrator bij Canada Life en voor mijn eigen web design bedrijf Feel The Fire. En we hebben 7 katten!
  • Regina
  • Amsterdam

Canada Foto’s Online!

Eindelijk klaar………..

Vier fotoalbums met honderden foto’s!!!!!!

» fotoalbums 2004/CANADA

Ik kon gisteravond niet weggaan, dus had ik tijd om het af te maken. Afgelopen vrijdag voelde ik een plotselinge pijn in mijn rechterkuit en ik denk dat ik een klein scheurtje in mijn spier heb. Ik heb het jaren geleden al eens gehad (ik dacht toen dat ik slechts een kramp had), ik bleef erop lopen en na een paar dagen kon ik er helemaal niet meer op lopen en dat duurde weken! Dus was ik bang…… ik ging naar huis en heb het sindsdien gekoeld, en hou mijn been zoveel mogelijk omhoog. Sinds die laatste keer houdt mijn rechterbeen sneller vocht vast dan het andere (en het is altijd wat dikker) en ik heb van die speciale elastische medische kousen ervoor die wat druk geven. Ik draag daar nu ook één van, plus ik doe voorzichtige strekoefeningen (ik pas alles toe wat ik de vorige keer te laat geleerd heb). Tot zover gaat het goed, ik kan er nog steeds op lopen. Dus zal ik morgen gaan werken en mijn been weer omhoog leggen als ik thuiskom (of misschien zelfs op het werk hehe). Het ziet ernaar uit dat ik er dit keer heel wat beter vanaf kom dan de laatste keer! Maar ik blijf duimen……

Weer Thuis… Of Althans Weer In Nederland :(

» fotoalbums 2004/CANADA

We zijn gisteren veilig “thuis” gekomen, maar ik heb zo’n heimwee…. 😥

Onze laatste dagen van de reis:

26 september – Regina

Na een goede nachtrust werd ik weer wakker met een helder hoofd! Jack, Tim’s vader, kwam ons ophalen om naar Lumsden te gaan, in “de vallei”. Deze vallei is zo’n 30 km ten noorden van Regina en lijkt wel een oase in de prairie. Toen we de eerste keer naar Saskatoon reden was het nog erg groen en Tim zei dat het op Duitsland lijkt. Nu zijn de kleuren aan het veranderen en het zag er veel bruiner uit, maar nog steeds mooi! We haalden Jack’s vriendin Jenny op en ontbeten daar in Lumsden. Erg lief plaatsje! s’ Middags moest Into Eternity repeteren en Tim zette ons af in de stad om naar het Cornwall winkelcentrum te gaan. We houden van Regina en er zijn verschillende redenen waarom hier wonen een goede keus is (hoe moeilijk dat ook te geloven is voor sommigen, hehe), maar we zijn teleurgesteld in de grootte van het winkelgebied in het centrum (lees: het Cornwall Centre). Je hebt er allerlei winkels, maar ik verwachtte meer straten met winkels eromheen. Uiteindelijk is Regina toch niet zo heel klein (ik geloof 190.000 inwoners) en moet toch een regionale functie hebben, sinds de volgende stad van vergelijkbare grootte zo’n 200 km ver weg ligt. Ik weet niet meer waarom winkels uit het centrum weggaan, maar kennelijk zijn er nu meer winkels in winkelcentra aan de buitenkant van de stad. En er zijn diverse winkelcentra, dus het lijkt gewoon meer verspreid te zijn. Nadat Tim en Rob ons weer ophaalden, gingen we bij Tony Roma’s eten (ik had weer die heerlijke baby back ribs, mmmm 🙂 ) en rond 19u gingen we naar Boston Billiards voor een spontane Saskmetal bijeenkomst. Het was heel gezellig met Nathan, Marlo, Stace, Steph, Jim, Chad, Adam, Dean, Tim, Naoimi, PP (Dustin), Luc, Troy, Reid en natuurlijk Russ 🙂 (ik hoop dat ik niemand vergeten ben!)

27/28 september – vlucht naar huis

12.20-17.15 (lokale tijd) vlucht AC 1154 Regina – Toronto
18.20-07.55 (lokale tijd) vlucht AC 9104 Toronto – Frankfurt
09.15-10.00 vlucht AC 9123 Frankfurt – Düsseldorf
dan shuttle bus naar huis…….. *zucht* (NB: het is dan inmiddels de 28e!)

Tijd om naar huis te gaan, boooeeehoooeee!!!! Tim improviseerde het miljoenste liedje over hoe hij niet wilde dat we naar huis gingen en Jack haalde ons op voor een laatste ontbijt bij Stan’s (de beste en leukste plek waar we geweest zijn!). Hij wilde natuurlijk weer alles betalen 😉 Mark kwam ook mee. Om 11.30u zette Tim ons af bij het vliegveld en we namen afscheid… al zou het maar voor een paar dagen zijn hehe! We zullen ze volgend weekend in Baarlo zien op ProgPower. We hadden het moeilijk om daadwerkelijk het vliegtuig in te stappen, het was erg verleidelijk om gewoon te blijven zitten en niet aan boord te gaan! Maar we dwongen onszelf toch maar… De vluchten verliepen gladjes, op die van Regina naar Toronto zat het football team van Ottawa die net van Regina hadden verloren, zo werd mij verteld door de vrouw die naast me zat. We moesten ons inhouden om Regina niet op te hemelen hehe! We wilden de jongens niet aan het huilen brengen 😉

Op de grote vlucht was een medisch noodgeval, maar gelukkig liep het goed af, de man die onwel was geworden liep even later weer rond. Na de vluchten, namen we de shuttle bus naar huis en we kwamen veilig aan om 11.30u. Vera had een welkomstkaartje op de deur geplakt en wat eten in de koelkast gezet, wow! Ze denkt ook overal aan! En Thijs had goed voor het huis en Robin gezorgd, ik denk dat hij is aangekomen haha! Maar hij kwam meteen naar ons toegerend – je weet maar nooit met een kat! We probeerden wakker te blijven, maar dat lukte niet… ik wilde even een uurtje dutten, maar dat werd drie uur! Onze verwarming was kapot, dus we hadden geen verwarming noch warm water en ze wilden niet eerder komen dan de volgende morgen, dus we gingen bij Vera douchen en kropen onder een deken op de bank, terwijl we heel erg down waren en heel erg veel heimwee hadden. Ik huilde echt tranen met tuiten – Canada, we moeten naar je terug!!!!!!!!

Dus hier zijn we dan nu….
We moeten weer ons ritme hier terugvinden, maar we zullen veel gaan lezen en praten over emigratie. Ik heb pap al verteld dat we gaan kijken om evt. naar Canada te verhuizen. Ik zei, het is wel een beetje ver weg, maar hij zei meteen, troeleke je moet aan jezelf denken, ga ervoor als dat is wat je wil! Mijn pappie is de beste! 🙂

Dit is waar ons Canada 2004 verslag ophoudt… hou de posts in de gaten voor verdere ontwikkelingen 🙂

Regina – Wascana Park

» fotoalbums 2004/CANADA

25 september – Regina

Helaas heb ik nog steeds migraine! Ik had gehoopt meer mensen te kunnen treffen bij het concert in de Gaslight vanavond, maar ik ben te ziek om te gaan 🙁 We zijn wel met Jack gaan ontbijten en ik ben daarna gaan liggen. Later zijn we in het centrum geweest, in de hoop dat frisse lucht me goed zou doen en we hadden nog niet veel van Regina gezien. We gingen naar Wascana Park en dat is echt een mooie plek! Het weer was lekker, dus er waren veel mensen langs het water aan het wandelen of (inline) schaatsen. Er was ook een biker toy run gaande (een motoroptocht waarbij speelgoed naar kinderen in een ziekenhuis wordt gebracht) en hoe groot is de kans nou dat we daar iemand die we kennen tegenkomen… toen we er net waren, stopten Todd en Steph daar ook! We kletsten even en we liepen verder langs het meer, het park en het provinciegebouw. We bleven in die hoek, dus er is nog HEEL veel van het meer wat we nog niet gezien hebben! Maar de frisse lucht deed me inderdaad goed en we gingen ook nog uit eten met Danny. We bleven ’s avonds thuis en keken TV.

Saskatoon, Regina

» fotoalbums 2004/CANADA

23 september – Saskatoon

In de vroege middag gingen we naar Saskatoon, want er was een extra concert van Dirtbred (ook uit Regina) en Into Eternity (support: Sparky uit Saskatoon)! YAY! We gingen ook nog even naar een muziekwinkel, waar ik Tim filmde die ging shredden op een banjo hehe!

In de club aten we wat en wachtten we op Dirtbred die de kit mee zou brengen. Brent en Jen kwamen ook, ik had ze gevraagd 🙂 Ik denk dat Sparky rond 22u begon en ze speelden een goede set. Wat meer hardcore dan waar ik van hou, maar goed en er was wat afwisseling (rustigere momenten, cleane zang en soms zelfs wat jazzy). Dirtbred was één van de Regina bands die ik echt graag wilde zien, ze waren erg goed! Erg energieke band, spelen vooral snelle grind/death metal, met hardcore invloeden en wat andere elementen. Ik was blij Donnie eindelijk eens op het podium te zien en hij was zo lief om ons speciaal te noemen tijdens het optreden. “We hebben wat mensen hier die helemaal van de andere kant van de planeet komen uit Deutschland, Germany…” en toen probeerde Troy het te corrigeren “eh eigenlijk is het Nederland!!” hahaha! Donnie schaamde zich naderhand hehe, hij vergeet nooit meer waar we vandaan komen 😉 Tegen de tijd dat Into Eternity speelde was het volume al een paar keer omhooggedraaid en was het geluid veel te vervormd. Maar het was toch leuk, en cool om Dean en Adam op het podium te zien. Dean is nog in de lead singer rol aan het groeien (hij speelt ook gitaar in zijn eigen band) maar het ging allemaal wel. Geen twee zangers zijn hetzelfde, maar Dean’s stem past perfect bij de anderen. Roque van Dirtbred deed nog even mee met de laatste song Sell God, dat was cool. Anders (hij heeft een hogere stem) maar cool 🙂 Ik denk dat er zo’n zestig mensen voor het podium stonden, maar ze riepen voor een toegift alsof er tweehonderd waren 🙂 Dus we kregen Spiraling Into Depression ook nog 🙂 Na het optreden zaten we nog wat bij Brent en Jen, me ontmoetten Dave (Danny’s broer) en een paar jongens die me van Saskmetal herkenden kwamen naar me toe en stelden zich voor, cool! We reden midden in de nacht terug en kwamen thuis rond 4.30 of zo…. zzzzzZzzzZZzzzZZZZ!!!!

24 september – Regina

Ik had niet veel gedronken, maar misschien waren die twee Sambuca’s na een paar bier toch teveel.. want ik werd wakker met een migraine!!! 🙁 Mark (van de Into Eternity yahoo groep) belde en we gingen samen lunchen. Daarna moest ik de rest van de middag gaan liggen, ik was te ziek. We bleven de rest van de dag thuis, later kwamen Danny, Roque en Mark nog langs en speelden we het Metal Mental Meltdown Trivia Board Game. Het was even leuk, maar de meeste vragen waren zo obscuur of moeilijk dat we ze meestal niet wisten en dat was een beetje een dooddoener. Kristie was er ook nog bijgekomen en we keken daarna wat TV (we moeten wat Trailer Park Boys DVDs kopen!), en dat was het dan.

Terug Naar Regina

» fotoalbums 2004/CANADA

22 september – terug naar Regina

15.55 AC 8274 vlucht Calgary – Regina

Het is vrij warm in Calgary op het moment, en we hebben moeite eraan te wennen na de verfrissende kille wind in de bergen, haha! We willen de kooouuu! Oeps, dat zullen we maar niet te hard roepen, niks boven 0°C is koud voor een Canadees 😉 Deze ochtend deden we niks speciaals, douchen, eten, mail checken, onze spullen pakken en om 14.15 bracht een taxi ons naar het vliegveld. We vlogen weer met een klein vliegtuig, slechts 37 stoelen geloof ik. Al dit vliegen in allerlei soorten vliegtuigen neemt wel wat angst bij me weg 😉 Tenminste zolang alles goed verloopt natuurlijk. Tim en Rob kwamen ons op het vliegveld van Regina ophalen en namen ons mee naar Kelsey’s voor het eten (we hadden lekkere wings!). Naderhand bij Tim kreeg ik nog een heerlijke chocolade verjaardagscake van hem!

Vandaag, de 23e, gaan we naar Saskatoon voor een extra Into Eternity optreden met Dirtbred en Sparky. Lijkt me leuk!!

Laatste Dagen In Banff, Terug Naar Calgary

» fotoalbums 2004/CANADA

19 september (deel 2) – Banff

Na de laatste update wandelden we over Banff Avenue en vonden eindelijk een Canada sweater die groot genoeg is voor mij (en ik dacht dat ze hier veel grote maten hadden, net als in de States!), we vonden eindelijk een exemplaar van het “Parkways Of The Canadian Rockies” boek wat we van vrienden hadden geleend (het was onze belangrijkste gids op de trip!), we aten wat bij McDonalds, staken de Bow River over en maakten wat standaard foto’s van Banff Avenue met de immense Cascade Mountain in de achtergrond en volgden toen de Bow River tot bijna de Bow Falls. Het was een lange dag geweest, onze voeten deden pijn en we waren moe, dus we besloten de Falls en het Banff Springs hotel de volgende keer te doen. Toen we helemaal terug naar onze camper liepen, besloten we naar de Vermillion Lakes vlakbij te rijden, waar het tijdens de zonsondergang mooi is. We parkeerden bij het water en ik liep een stuk de weg af, in de veronderstelling dat ik dan bij het volgende meer uitkwam, maar ik liep dieper en dieper het bos in, dus ik voelde me niet op mijn gemak. Ik begon wat te zingen en iets later stak een coyote de weg over, dat was mijn teken om om te draaien, luider te zingen en me terug naar de camper te haasten 😉 Tegen de tijd dat ik in de gaten had dat het een coyote was en niet een hond, was het te laat voor een foto.

Terug op de camping ging ik lekker douchen in het douchegebouw. Over het algemeen is het verbazingwekkend hoeveel WCs, badkamers, er zijn (soms kun je ze doortrekken, soms zit je boven een gat naar de chemische tank zoals bij de bezienswaardigheden in de parken), hoe schoon ze meestal zijn, zoveel WC papier er meestal is en… dat alles gratis! Daar kan Europa wat van leren, hier in Canada is het gewoon een service aan de mensen!

20 september – Lake Minnewanka, Banff

Onze achtste trouwdag! We namen de tijd voor het ontbijt en pakte deel van onze spullen in, en reden naar Lake Minnewanka. Het heeft veel geregend, maar we hadden weer geluk, toen we de camper uitstapten was het droog! De zon kwam uit en het was er erg mooi. Veel picknicktafels en bankjes langs de waterkant en kennelijk ook een populaire plaats om te gaan varen of vissen. En scuba diving, het dorp van Minnewanka Landing ligt onder water sinds ze de laatste dam hebben geplaatst (1941) en het waterpeil 25 m is gestegen. We stopten ook bij Two Jack Lake, wat een picknickplaats heeft wat net zo mooi uitziet als Spirit Lake. Ik wil daar al gaan picknicken sinds ik de eerste keer foto’s ervan zag! Nou ja, we waren er zonder de picknick, maar het was er prachtig 🙂 Het zal heerlijk zijn hier een mooie zomerdag door te brengen, de uitzichten zijn zo mooi en het heldere water is erg uitnodigend. We gingen terug naar Banff om wat boodschappen voor het eten te doen bij Safeway. In plaats van uit eten, besloten we kant-en-klare BBQ kip te kopen met wat extra’s en een koffie om mee te nemen bij het tankstation en sinds we vrij vroeg terug op de camping waren, konden we (eindelijk) ons feestmaal een keer buiten aan de picknicktafel nuttigen! Gefeliciteerd met de trouwdag! 🙂 Daarna luierden we wat, pakten we verder en maakten de camper schoon… we willen hem niet teruggeven! 🙁

21 september – terug naar Calgary

Mijn verjaardag! We waren om middernacht nog wakker, en Nico gaf me mijn kado 🙂 Een DVD met één van mijn favoriete films die ik in Europa niet kan vinden: “The Clan Of The Cave Bear” (De Stam Van De Holebeer) met o.a. Daryl Hannah. Hij kocht het in Calgary toen ik even niet oplette 😉 De volgende morgen stonden we vrij vroeg op, pakten onze spullen, maakten de camper van binnen schoon en reden terug naar Calgary. Dag Rockies… 🙁 Officiëel zouden we om 11u bij Cruise Canada moeten zijn, maar ze hadden al gezegd dat we wat later konden komen. We waren rond de middag bij Derek, gingen de buitenkant van de camper schoonmaken bij een truck car wash en toen reden we naar Cruise Canada voor het echte afscheid. Vandaaruit gingen we naar de Chinook Mall, aan het einde van de middag weer naar Derek en uit eten bij Boston Pizza vlakbij. Pap en zijn vriendin hadden al gebeld voordat we terug waren, dus dat hadden we gemist, maar evengoed bedankt voor het belletje! 🙂 Na het eten gaf Derek me mijn verjaardagskado: het (handgemaakte) Metal Mental Meltdown Trivia Board Game! Cool!!! Bedankt! \m/

Morgen vliegen we terug naar Regina…

Jasper, Terug Naar Banff (IfPw, LL, Field, Emerald Lake)

» fotoalbums 2004/CANADA

Hallo allemaal!

We zijn weer terug in Banff, hier zijn twee nieuwe fotoalbums en onze wilde avonturen van de laatste dagen! 😉

16 september (deel 2) – Jasper

We wilden achter elk aan gaan jagen op de camping, maar de elk ging achter de mensen aan! De stier was vandaag agressief, we hoorden dat hij achter een paar mensen aan rende, zelfs achter een auto aan. Ik had net eten gemaakt toen we hem en zijn gevolg weer zagen, dichtbij, en we volgden hen voorzichtig. Op een gegeven moment stonden we bij vier anderen te praten bij hun caravan, toen een kalf zich afzonderde en opeens voor ons stond. Dus de stier kwam erachteraan om het kalf weer terug te loodsen en toen stond hij stil op de plek waar het kalf eerst stond, slechts een paar meter van ons af. Intussen stonden wij al bij de deur van de caravan, met de picknicktafel tussen ons en de stier. Eén man stond nog bij de voorkant van de caravan en hoewel hij stil stond, keek de stier naar hem, besloot dat hij hem niet mocht, en viel naar hem uit. Hij ging naar achteren en de stier viel nog een keer uit, maar meer naar de luifel (dat gedeelte heb ik gefilmd!) en toen liep hij weg. Pff. daar wil je niet mee sollen! Maar we zullen hem en zijn kudde missen nadat we morgen weggaan 🙁

17 september – Icefields Parkway

Na het ontbijt en tanken in Jasper begonnen we aan de terugweg naar Lake Louise, over de Icefields Parkway. We waardeerden het landschap een stuk meer dan op de heenweg (toen Nico zo moe was na een lange dag) ook al was het weer niet altijd zo goed. Net als je denkt dat je alles gezien hebt, zal de schoonheid van bepaalde hellingen, uitzichten of valleien je nog steeds verrassen. De eerste stop die we maakten was bij de Athabasca Falls, waar de Athabasca rivier plotseling al zijn water door een smalle kloof moet persen, voordat het weer verder kan stromen alsof er niks gebeurd is. Spreekt voor zich dat dit de meest indrukwekkende watervallen zijn die wij hebben gezien! Er waren veel paden en uitzichtpunten eromheen. Daarna gingen we naar de Sunwapta Falls (nog altijd slechts 50 km van Jasper) en ik vond ze de mooiste. Het miezerde een beetje toen we daar waren en het bleek dat we aan de rand van een regen- en sneeuwbui zaten!

Toen we langs de Tangle Falls reden die aan de weg liggen, sprong ik even uit de auto voor een foto in de regen, bij het uitzichtpunt van de Sunwapta Canyon was het uitzicht tijdelijk onbeschikbaar *rolleyes* En in de buurt van het Columbia Icefield kregen we sneeuw! We konden amper zien waar de Athabasca gletsjer was (normaal kun je die goed zien vanaf de weg), want alles werd opgeslokt door de mist, of eigenlijk, de (natte) sneeuw. De sneeuwvlokken werden groter en groter, maar het was niet koud genoeg om het landschap wit te maken. Toen we om de hoek kwamen bij de Parker Ridge (net voor de Big Bend), POEF! was het weg! Een paar minuten later reden we weer in de zon 🙂 Na de Bend reden we door een smal deel van de vallei, ik denk dat ik dat deel het mooist vind! De bergen zijn zo dichtbij. Bij de Waterfowl Lakes reden we weer een bui in, eerst regen en tegen de tijd dat we bij Peyto Lake kwamen was het weer sneeuw! Er was helemaal geen uitzicht, de weg zelf is daar op het hoogste punt. Even later reden we uit de bui en kwamen we bij een deel waar je het mooiste uitzicht hebt over de vallei met de blauwe rivier stromend door de kleurige weiden, prachtig! Zelfs een beetje zon daar. Iets verder stopten we bij de Num-Ti-Jah Lodge aan Bow Lake. Ook weer een erg mooie locatie, ondanks dat we weer een bui inreden. We dronken een koffie bij de koffiebar in de souvenirwinkel en reden weer verder naar Lake Louise. Iets na 16u kwamen we bij de camping aan. Weer een mooie plek in het bos. Na de lange rit (234 km) verdienden we wel een avondje uit 😉 Dus we gingen naar het “dorp” en aten in de Lake Louise Village Grill & Bar 🙂

18 september – Field, Emerald Lake, Banff

De afgelopen nacht hadden we regen en kennelijk ook wat sneeuw, want het was nog steeds deels wit om ons heen toen we wakker werden (maar het smelt snel). Na het ontbijt namen we de Trans Canada Highway naar Field (Yoho National Park, British Columbia). De wolken hingen zo laag dat je de bergen niet kon zien en toen we bij het Spiral Tunnels uitzichtpunt waren, stonden we in de regen te wachten op de goederentrein die we al gezien hadden en door de tunnels wilden zien gaan (de spoorweg maakt verschillende lussen, deels door tunnels, om het verschil in hoogte te overbruggen). Goederentreinen zijn hier erg lang, dus we zagen dezelfde trein op drie punten in het traject (hij kwam vlak voor ons langs, ging de tunnel in verderop in de berg EN kwam er aan de andere kant ook al uit). Wat verderop kwamen we bij het dorpje Field, waar we koffie dronken bij de plaatselijke bistro annex algemene winkel, The Truffle Pigs. Gekke maar gezellige combinatie! Eten of koffie drinken in een plaatselijke, charmante, chaotisch uitziende, maar verrassend goed uitgeruste winkel 🙂 Ik had een “love handle” bij mijn koffie, waar in elk geval een hoop boter, pecannoten en maple syrup in zat, mmmm!!! De bergen werden nog altijd opgeslokt door de wolken, maar het dorp zag er mooi uit met al zijn kleurige huizen aan de rivier, net tegen de heuvel aan.

Net na Field namen we de weg naar Emerald Lake, eerst langs de Natural Bridge, een kleine waterval die zijn weg gevonden heeft door de rots, maar de bovenkant intact gelaten heeft. Emerald Lake ziet er in de regen net zo mooi uit als op de foto’s die ik gezien heb. Het was niet zo donker, dus de kleuren waren prachtig, en het gedeelte waar de lodge is, zag er knusser uit dan ik had verwacht. Enige minpunt was dat de bergen niet te zien waren. Totdat we bijna weg wilden gaan, toen kwam er een berg uit de wolken! Op dezelfde weg terug naar Lake Louise, kwamen we weer in de regen en sneeuw na de Kicking Horse Pass. We bleven op de 1 (de Trans Canada Highway) om naar Banff te gaan. Meer regen en geen uitzichten totdat we in Banff kwamen.. de lucht klaarde wat op (bij de Sunshine Valley, echt waar!) en toen we rond 15.30u een leuke plek hadden gevonden op Tunnel Mountain Campground, wilden we niet meer weg die dag. We pakten de stoelen en zaten even in de zon! Banff weet altijd hoe ze ons welkom moet heten 🙂 Na een tijd begon het echter weer te regenen en we vluchtten in ons kleine thuis – geen grote straf hoor 🙂

19 september – Banff

Het zou niet opklaren voor de middag, maar toen we wakker werden scheen de zon! We gingen ontbijten bij Melissa’s in Banff – we bestelden een Big Breakfast met eieren, worstjes, pannenkoeken, geroosterd brood, bacon en hashbrowns (soort rösti). En natuurlijk koffie, goede slappe Canadese koffie (hé ik wen er al aan, beter voor mijn hart en je krijgt bijgevuld 🙂 ) Nu zijn we bij Anneke’s internetcafé Double You, waar we een tijdje met Anneke en Gerard kletsten over emigratie. We hadden nooit het gevoel dat we Nederland moesten verlaten, maar hier in Canada zien we hoe dingen nog kunnen zijn. Dat mensen nog vriendelijk en behulpzaam kunnen zijn, algemene beleefdheid bestaat nog, er is nog zoveel ruimte en frisse lucht… Nederland ziet er opeens zo hectisch, druk, onbeschoft en benauwend uit. Het kan geen kwaad te dromen, erover te denken en info in te winnen!

Jasper, Maligne Lake, Elk Kudde Op De Camping

» fotoalbums 2004/CANADA

14 september (deel 2) – Jasper

Toen we terug naar de camping reden, zagen we onze eerste “animal jam”, awwww.. Een paar auto’s stonden aan de kant van de weg om foto’s te maken van een paar elk naast de weg, en een paar minuten later staken de elk langzaam over. Iedereen rijdt hier voorzichtig, elk steken hier dagelijks over (enge gedachte wel). Overigens, automobilisten zijn hier over het algemeen vriendelijk, ze stoppen voor je als je er nog geeneens aan denkt de weg over te steken. En geen toeteren als je hen even blokkeert met je camper (b.v. als je moet draaien). In Nederland toeteren ze voor alles, mensen zijn er zo ongeduldig. Gelukkig is nog niet zo erg in het zuiden waar wij wonen, maar toch, de beleefdheid van automobilisten hier is een genot voor ons. En in het algemeen zijn mensen aardiger waar je ook gaat!

15 september – Jasper, Maligne Lake

Vanmorgen zagen we wat vrouwtjes elk langslopen, prachtige dieren. Ik kon de stier horen roepen, maar het was ver weg. Na een goed ontbijt (lekker vet Canadees ontbijt met eieren, bacon en worstjes 😉 ) gingen we naar een winkel in Jasper en toen naar Maligne Lake. Dichtbij Jasper is een uitzichtpunt waar je over de Athabasca vallei kunt kijken, iets verder is een wandelpad de Maligne Canyon in. We gingen er niet ver in, het zag er een beetje uit als andere kloven. Deze heeft een pad langs de rand van de kloof met diverse bruggen waar je goed in de kloof kunt kijken. Toen we eruit kwamen, zagen we de waarschuwing voor poema’s, oeps! Ik had pas nog gelezen over een fietser die oog in oog kwam te staan met een poema in de buurt van de Jasper Park Lodge en die zich met zijn fiets wist te verdedigen. Hoe dan ook, we vervolgden onze rit naar Maligne Lake en dat was een mooie weg. Na ruim 20 km kwamen we bij Medicine Lake aan. En er was nog steeds een meer, dat verbaasde me! Er zijn ondergrondse kanalen waar het water in verdwijnt (en kilometers verder weer tevoorschijn komt) en in de herfst valt het meer droog. Kennelijk pas in oktober, dus het waterpeil was laag, maar het meeste van het meer was er nog. En het was schitterend, we namen wat foto’s bij het uitzichtpunt aan het begin. Aan het eind van het 6 km lange meer konden we het water zien verdwijnen, er was alleen veel modder en wat stroompjes. De Maligne Lake weg volgt daarna de Maligne rivier tegen de stroom in en we staken die ook een paar keer over.

Een paar km voor het meer raakten we in een andere animal jam, waar veel mensen uit de auto waren gestapt. Ik nam aan dat we dus geen beer gingen zien, want ondanks dat er genoeg toeristen stom genoeg zijn om niet naar de waarschuwingen te luisteren, zouden er toch niet zoveel mensen uitstappen, mag ik hopen! Het bleek een eland te zijn. Ook geen dier waar je dichtbij moet komen, maar hij gaf niks om de aandacht die hij kreeg.. Een paar minuten later kwamen we bij Maligne Lake waar ik een foto maakte van het deel met het boothuis. Net als Medicine Lake is het meer lang en smal, maar hier houdt de weg op. Je kunt een boottocht maken om de helft van het meer te zien (totale lengte is 22 km) tot aan het meest fotogenieke punt in de Rockies: Spirit Island. We vonden 35 dollar pp toch wat veel, dus we doen het maar met ansichtkaarten. Maar als je niet de boot op gaat, niet ver langs de kant gaat wandelen en de bergen toch veel in de wolken zitten, dan is het uitzicht niet zo bijzonder vergeleken met andere meren in het park, dus we bleven niet zo lang. Maar het was wel grappig dat we onze camping buren hier in de souvenirwinkel tegenkwamen 🙂 Dus, terug naar Jasper. Op deze Maligne Lake weg heb je een grote kans om dieren te zien, dus we bleven in de bossen turen, maar die eland was alles wat we zagen. In Jasper stopten we nog voor wat boodschappen en we gingen vrij vroeg terug naar de camping (rond 16.30u).

Deze paar dagen wilden we ook wat van het kamperen op zich genieten, maar helaas regende het aan de voet van de berg (we hadden redelijk goed weer op de rit). Nico dutte wat en ik werkte aan de foto’s, we aten en daarna wandelden we wat rond (het werd al donker). We hoorden een elk heel dichtbij burlen, hij bleek aan de kant van de Icefields Parkway te staan, een paar honderd meter verderop. We keken een tijdje naar zijn grootte en de grootte van het gewei (veel groter dan die van de stier die we eerder gezien hadden), adembenemend! En dan zijn burlen – een fluitend geluid met gegrom en de hoogte ingaand! Erg indrukwekkende dieren, dus we mogen niet mopperen dat we niet veel dieren zien. Deze elk maken het verblijf op deze camping speciaal en als zij er niet zijn, zien we nog altijd heel veel rode eekhoorns 😉

16 september – Jasper

Weer een ontspannen dagje. Kennelijk hield ik Nico wakker met mijn gesnurk (waar is die heilige smiley als je het nodig hebt! 😉 ) dus ik liet hem uitslapen, terwijl ik weer aan de tig foto’s ging werken in mijn pyjama. Het is tenslotte vakantie, nietwaar? 🙂 Na een tijd zagen we wat elk langskomen en toen we aan het ontbijt zaten, zagen we die elk stier van gisteren langskomen! We gingen naar buiten en op een gegeven moment stond ik achter een paar bomen, maar kon niet weg daar terwijl hij op een paar meter afstand voorbijliep! Nadat hij wegging, probeerden we verder te ontbijten, maar daar was hij weer en we hoorden hem weer burlen – heb het geluid dit keer opgenomen (maar je kan hem niet zien)! We volgden hem (hij had zeker acht vrouwtjes bij) totdat ze allemaal gingen liggen. Intussen was het al na de middag, dus we ruimden op en gingen naar de Jasper Tramway. Vanaf het laagste gebouw had je al een mooi uitzicht op Jasper en we besloten niet omhoog te gaan, omdat de top van de berg in de wolken zat. Volgens de info in de hal was er 0-30% zicht. We besloten het geld uit te geven aan een DVD van de Canadese Rockies. Toen gingen we weer naar Jasper voor onze laatste website update hier, in Kevin’s winkel Coin Clean Laundry. De volgende update is waarschijnlijk pas in drie dagen of zo als we weer in Banff zijn.

Bow Valley, Lake Louise, Moraine Lake, Icefields Parkway

Yeaaah weer internet toegang, hier in Jasper… hier is de update van ons dagboek vanaf Banff!

» fotoalbums 2004/CANADA

12 september – Bow Valley Parkway

We sliepen lekker lang, eindelijk wat inhalen – of is het de frisse berglucht? Ze gaven ons extra slaapzakken omdat de nachten koud kunnen zijn, maar tot zover is één slaapzak genoeg.

Vandaag gingen we via de Bow Valley Parkway (de A1) naar Lake Louise. Een mooie weg die niet zo druk is en meer schilderachtig dan de Trans Canada Highway. Natuurlijk hoopten we daar dieren te zien, maar nee. Alle beren die we tot nog toe hebben gezien waren niet zo levend – of het was speelgoed (van klein tot zeker 2m hoog!) of echte opgezette beren (“een gevoerde beer is een dode beer”). Je ziet overal waarschuwingen voor beren, maar de elk zijn op het moment gevaarlijker, tenminste de mannetjes, het is bronstijd en dan zijn ze erg agressief. En ze zijn ook groot, ze kunnen wat schade aanrichten! Maar.. we hebben die ook nog niet gezien 😉

We stopten bij Johnston Canyon en liepen de (veelal) kalkstenen kloof in tot de lage en hoge watervallen, via de vele houten boardwalks die ze gemaakt hebben, hangend aan de klippen, om de kloof toegankelijk te maken. Erg mooi en een prima korte wandeling (5,4 km totaal). We stopten ook voor een picknick op één van de mooiste plekken tot nog toe: aan de voet van Castle Mountain met aan de andere kant een wijds uitzicht over de rivier, bossen en de bergen aan de overkant van de vallei. Ik nam daar een berg foto’s en ik denk dat ik nogal vaak “fuckaduck” heb gezegd 😉 Dit is waarvoor we hier zijn 🙂

We vonden de camping in de buurt van Lake Louise en kregen een plek met stroom. De plaatsen liggen in het bos langs de spoorweg af, dus ’s avonds en ’s morgens hoorden we de treinen langskomen, luid toeterend, waarschijnlijk om dieren te waarschuwen (als die er zijn, nog altijd niet gezien). We bezochten het bezoekerscentrum in het “dorp” (= wat hotels en een winkelcentrum) om te vragen welke campings op de weg naar Jasper open waren. We gingen ook naar het skiresort aan de andere kant van de vallei om met de gondola omhoog te gaan – nooit goedkoop (deze was CAD 21) maar altijd het geld waard! Uitstekend voor diegene onder ons die niet urenlang de berg op willen lopen naar hogere gebieden en bergtoppen 😉 Hoewel er een dozijn grizzly beren op deze hellingen leven, zien we er geeneen, alleen een muildierhert (mule deer). Het zicht over de vallei (je kunt Lake Louise aan de andere kant zien liggen!) was fenomenaal, vooral als je in een open stoel zit (er zijn ook dichte gondels). We kwamen rond 18u terug, dus we deden wat boodschappen, maar vonden geen internettoegang. Het was Elke’s verjaardag, dus… gefeliciteerd!! – we hebben wel aan je gedacht 🙂 Toen gingen we terug naar de camping. Na het eten, foto’s op de laptop zetten, wat lezen in “An Altitude SuperGuide – Canadian Rockies” wat we hier gekocht hebben (de meest complete gids die we hebben gezien!), was het weer tijd om naar bed te gaan.

13 september – Lake Louise, Icefields Parkway, Jasper

We wilden heel vroeg naar Lake Louise gaan voor een parkeerplaats en voor het licht, dus we gingen om 8u weg. Er waren al wat bussen met (voornl. Japanse) mensen! Sommige Japanners deden hun ochtendmeditatie daar! Ik moet toegeven… de schoonheid van dit meer is niet overdreven! De zonnestralen raakten het water nog niet (de zon was nog niet eens te zien) en de bergen reflecteerden perfect in het melkachtige blauwe water – wat een fantastische combinatie van kleuren! We watchtten een tijd voor de zon, omdat de wolken begonnen op te breken (intussen een boterham en bagel etende die we meegebracht hadden) en namen nog wat foto’s. Toen gingen we naar het nabijgelegen Moraine Lake: nog veeeeel mooier zelfs! We klommen de “Pile Of Rock” op voor het beste uitzicht (we zagen een pika en wat grondeekhoorns) en het water was erg licht en erg melkachtig aqua-blauw! De besneeuwde bergtoppen (de vallei heet de Valley Of The Ten Peaks, de vallei van de tien pieken) waren erg indrukwekkend. In de lodge dronken we koffie met taart met maple syrup erbij, mmm!! Ik moet een flinke voorraad van die siroop mee naar huis nemen 😉 Terug in Lake Louise gingen we naar het tankstation voor benzine en LPG gas en reden naar Jasper – de beroemde Icefields Parkway!

Nou, die Parkway is zeker erg mooi met veel verschillende landschappen, soms veel bomen, soms weides, meren en natuurlijk.. veel bergen 🙂 Veel parkeerplaatsen en uitzichtpunten zijn aan de andere kant van de weg (we zullen de meeste op de weg terug aandoen), maar we stopten bij de Crowfoot gletsjer en wandelden een stukje naar het uitzichtpunt over Peyto Lake, waar je neerkijkt op alweer een felblauw meer! Het was vrij koud daar en we zagen zelfs een paar sneeuwvlokjes!! Weer veel toeristen daar en een paar Japanse meisjes wilden zelfs met ons op de foto, haha! Deze plaatsen zijn niet erg afgelegen, maar je ontmoet veel leuke mensen zo. We kwamen ook langs Bow Lake en de Num-Ti-Jah lodge, de Waterfowl Lakes (waar we naar de waterkant liepen van het Upper Waterfowl Lake) en liepen omlaag naar de Mistaya Canyon. Dat was ook indrukwekkend, de rivier perst zich met veel kracht door een nauwe kloof! Het water heeft zich een weg gebaand door de kalksteen, dieper en dieper en het heeft indrukwekkende vormen uitgeslepen. Een tijd later kwamen we langs de Weeping Wall (water valt in verschillende stroompjes van de rotswand), het uitzichtpunt na de Big Bend waar je terugkijkt over de Icefields Parkway in de (daar vrij nauwe) vallei (schitterend!!) en spoedig kwamen we bij de Columbia Icefield aan, waar de Athabasca gletsjer erg dicht bij de weg komt! Erg mooi om te zien, maar we hadden geen behoefte op erop te gaan, we wilden een camping daar vinden. Het was de enige die halverwege Jasper open is. Nou, het bleek dat die camping de parkeerplaats is waar je mag overnachten voor acht dollar. Hoewel Nico moe was van het rijden, wilden we hier niet blijven en besloten we door te rijden naar de Whistlers camping bij Jasper. Nog eens 100 km! Pfff….. Gelukkig ging het snel (we stopten nergens meer, doen we wel op de weg terug) en rond 18u kwamen we eindelijk bij Whistlers aan! Er waren helaas alleen plaatsen zonder voorzieningen over, maar we gingen uit eten in een eettent vlakbij (bij de Jasper House bungalows), een heerlijke maaltijd en de leuke serveerster bleek uit Saskatoon te komen. We gingen vroeg naar bed, het enige wat we misten was de verwarming. Je kunt het op de accu wel even laten lopen, maar we deden het maar niet. ZZzzzzzZzzZzzzzz….

14 september – Jasper

Als eerste, gefeliciteerd met je verjaardag Sped! We zullen in Regina nog een biertje samen drinken 🙂 Maar nu blijven we nog even in de Rockies als je het niet erg vindt 😉 Terug naar het campinggebeuren: Nico ging voor 9u in de rij staan bij het kantoor om een full hook-up plaats (dus met stroom, water en riool) te krijgen voor de volgende drie nachten. We verhuisden naar die plaats (weer een mooie plek in het bos), en ons doel van de dag was: RELAXEN! Thuis zeggen we: aankuttelen 🙂 We sloten alles aan, douchten voor het eerst in de camper (en mijn dog, ik had het nodig!), namen tijd voor het ontbijt (of brunch eigenlijk), al dit typen bijwerken en de was verzamelen. We zagen wat elk op de camping rondlopen, er is een kudde in de buurt en ik hoorde dat de stier zich recentelijk al misdragen heeft. Vandaag zagen we wat vrouwtjes met een stier, weet niet of dat dezelfde was, maar hij was groot! Ik dacht eerst dat ik een paard zag tussen de bomen! We gingen niet te dichtbij, maar Nico nam wat goede foto’s met zijn camera.

Nu (middag) zijn we in Jasper om te winkelen, de was te doen en online te gaan. Dat alles in dezelfde plaats, Coin Clean Laundry – leuke combinatie (was-internet-koffie)! 🙂

Camper Ophalen, Naar Banff

» fotoalbums 2004/CANADA

10 september – Calgary, Banff

We ontbeten bij McDonalds (McGriddle – een pannenkoek-kaas-siroop ding, lekkerrrr!!) en belden toen een taxi om naar Cruise Canada te gaan. Het was niet ver van Derek, dus hij kwam mee. De C25 die we geboekt hadden was nog niet klaar, als we meteen weg wilden, konden we een C22 of een C30 meekrijgen… okaaaaay….. doe de C30 dan maar! 🙂 Dat ding was geweldig!!!! Met Derek gingen we boodschappen doen bij Safeway en hij leende ons stoelen… toen konden we eindelijk op pad. Jooeeehoooeee!

video en meer info: http://www.cruiseamerica.com/rent/our_vehicles/large_rv.aspx

Het rijden ging erg goed (Nico is een natuurtalent 😉 ) en rijdend door de prairie en de heuvels (waar we een vos zagen) zagen we de bergen (en de zon!) dichterbij komen. Erg opwindend! Ik denk dat we rond 18u bij Banff (Tunnel Mountain Campground) aankwamen en na een bewolkte dag in Calgary vonden we hier wat zon! Een fijn welkom 🙂 We maakten wat te eten en aten ons eerste diner aan de picknicktafel (die elke plaats heeft). We liepen rond op de camping en lazen wat in de camper (we hadden een plek met stroom).

11 september – Banff

Gisteravond en vanmorgen had het geregend, maar rond 11 klaarde het wat op. We hadden besloten om nog een nacht in Banff te blijven en wat te ontspannen. We gingen met de gondel Sulphur Mountain op, ook al was het weer nog wat instabiel. We hadden geen haast en bleven er een tijd, maar we kregen maar geen goed zicht op Banff… totdat we op het punt stonden om weg te gaan! Toen was het er opeens allemaal… en het was zo overweldigend dat ik bijna moest huilen! We zagen daar ook de eerste grondeekhoorns, ze volgen de toeristen overal. Terug in het stadje zochten we Double You op, het internet café van Anneke (die ik van een Nederlands Canada forum kon) en Gerard waar we dit nu typen 🙂 Morgen gaan we naar Lake Louise.