Welkom!

Wij zijn Nico en Marlies Wobben en in februari 2008 zijn we verhuisd van Nederland naar Regina, Saskatchewan, Canada! Nico is verpleegkundige in het General Hospital en ik (Marlies) werk thuis als administrator bij Canada Life en voor mijn eigen web design bedrijf Feel The Fire. En we hebben 7 katten!
  • Regina
  • Amsterdam

Uitbreiding Voor Feel The Fire!

Veranderingen bij Feel The Fire!!

In de laatste jaren heb ik hard achter de schermen gewerkt. Naast het werken met klanten, ben ik vele maanden bezig geweest met mijn sites naar een nieuwe webhost verhuizen, Antagonist in Nederland, en ik heb ze ook geupdate waar nodig (dit hele blog tweetalig gemaakt, bijvoorbeeld).

En de laatste paar maanden ben ik met iets heel leuks bezig geweest: uitbreiding van dit bedrijf… met een winkeltje in zelfgemaakte spulletjes! Mijn hele leven ben ik al creatief bezig op allerlei manieren. Haken, breien, tekenen, schilderen, zeefdrukken, digitaal artwork, web design etc. Ik heb er altijd van gedroomd om een eigen winkeltje te hebben met mijn eigengemaakte dingen en nu doe ik het eindelijk! Tegenwoordig is het vooral haken en tekenen/schilderen wat ik doe en voor mij is het vanzelfsprekend dat ik dit een deel van Feel The Fire maak. Al mijn creativiteit onder één dak! Het zal een deel van die website worden en volgend jaar hoop ik een winkel op te zetten, op het moment verkoop ik het via de Feel The Fire Facebook pagina. En je kunt me natuurlijk ook direct benaderen!

Ze Houden Me Toch Aan!

Geweldig nieuws! Nog niks getekend, maar ik heb vrijdag gehoord dat vanwege veranderingen in het team, ik mijn thuiswerk-kantoorbaan toch kan houden!!! Ik wil ook verder werken aan het uitbreiden van mijn bedrijf, deze maand heeft me veel geleerd over waar mijn hart ligt. Maar ik ben erg blij dat ik dat kan doen met de financiële backup van mijn huidige droombaan!
Dank aan iedereen die me (via mijn Facebook posts) advies en tips gegeven heeft over thuiswerk, ik ga daar evengoed nog verder naar kijken, voor het geval ik het nog als aanvulling van alles hierboven kan gebruiken! 🙂

Mijn Droombaantje Houdt Binnenkort Op :(

Kantoorbaan houdt op – zullen mijn creatieve ondernemerskansen overwinnen of ga ik terug naar TL verlichting en muffe kantoorlucht?

Ruim een week geleden kreeg ik te horen dat na bijna tien jaar mijn “casual” (oproep), thuiswerk-kantoorbaan voor Canada Life (of eigenlijk Great West Life) aan het einde van het jaar afloopt (en niet verlengd wordt)! We hebben zo weinig werk dat ik al maanden maar 10 uur kan werken (i.p.v. zo’n 25 uur meestal). En aangezien een deel van ons werk een paar jaar geleden naar een team in India is verhuisd, moest ons personeelsbestand kleiner worden. Ik weet niet wat ze van plan zijn met de vaste fulltimers op de lange baan, maar op dit moment is het het einde voor de drie oproepkrachten die we nog hadden 🙁 We zagen het wel aankomen, maar het is evengoed balen!

Mijn brein sloeg meteen op hol en ik kijk eerst eens naar mijn creatieve mogelijkheden (zoals uitbreiding van mijn website bedrijf en het opstarten van een winkeltje in zelfgemaakte dingen), omdat ik er tegenop zie om mijn vrijheid op te geven en het liefst iets van thuis uit doe. Ik realiseer me wel dat ik binnenkort misschien toch die nette kleding uit de mottenballen moet halen en voor een “normaal” parttime of casual baantje (liefst data-entry en niet aan de telefoon) moet gaan kijken…

Motorhoming 2017! Hoogtepunten

Bedankt kampeerseizoen 2017! Niet het langste seizoen, maar wel het beste voor ons persoonlijk wat betreft het weer (niet voor de natuur) en aangezien het weer dit weekend omslaat (goed voor de natuur), hebben we onze laatste kampeerplannen afgezegd en ronden het seizoen af met de beste en warmste herinneringen nog vers in ons geheugen en hart! We hebben al berichten over onze laatste drie trips gepost, hier zijn nog wat hoogtepunten van de trips ervoor, naar Buffalo Pound, Douglas en Duck Mountain.

Buffalo Pound, 1-3 September

We hebben een leuk weekend gehad met de Bos en Korevaar families! We ontmoetten Arie en Leanna Korevaar (en hun kinderen Sam en Sarah) in het begin van het kampeerseizoen. Arie heeft nederlandse ouders (en een nederlandse naam), dus we raakten aan de praat over wat biertjes bij het kampvuur. We bleven in contact en dit weekend gingen we samen kamperen, weer op Buffalo Pound (Maple Vale). Marga en Henk (Bos) kwamen bij ons kamperen in hun tent tot zaterdagavond laat. We hebben veel gekletst, ’s avonds bij de gas vuurkorf (er is momenteel een verbod op kampvuur maken) en op zaterdagmorgen hebben we nederlandse pannenkoeken met appel en spek gemaakt. We kregen vanmorgen ook nog bezoek van Dana en Kris (en hond Ellie) die bij Dana’s vader en aanverwandte familie kwamen kamperen!

Cypress Hills, 21-29 Augustus

Het Centre Block van Cypress Hills is niet nieuw voor ons, we hebben er al verschillende keren gekampeerd en ook een paar keer in het Resort gelogeerd. Ik ben GEK op naaldbomen en deze “logdepole” dennen (bergdraaidennen) zijn bijzonder. Het is ook het hoogste punt tussen de Rockies en het Labrador schiereiland. Net als Grasslands is dit park een “dark sky preserve” (beschermde nachthemel tegen lichtvervuiling) en heeft een observatorium dat we voor het eerst bezocht hebben. Het grootste verschil dit keer was dat Gord en Lorraine er ook waren, dus we brachten veel tijd door samen en gingen een paar keer ergens met de auto naartoe, waar we normaal niet kwamen.

We hadden een mooie rit naar het park, komende van Grasslands dit keer. Veel prairie en we staken de ruige Frenchman vallei vijf (!) keer over. Eén keer zelfs tijdens de flink gehypete (80%) zonsverduistering, maar het enige wat we ervan merkten, was dat de lichte bewolking als zware bewolking leek. We waren van plan om in Eastend te stoppen en misschien Scotty de T-Rex te bezoeken, maar we stopten en lunchten al in Shaunavon. Het zal rond 15.30u zijn geweest dat we bij Cypress Hills aankwamen. Na check-in gingen we naar plaats 67 op Terrace. De lichte helling in de beschrijving bleek een flinke te zijn, zo erg dat we het met onze blokken nog niet een beetje konden corrigeren. We kunnen het niet zo omhoogkrikken zoals bij een caravan. We wilden niet met onze hoofden zo erg omlaag slapen, dus we gingen terug naar het kantoor om te vragen of er nog alternatieven waren. Ze schreven wat plaatsen op waar we naar konden gaan kijken en rond 17u waren onze zes nachten omgeboekt naar vier nachten Rainbow 29 en twee nachten Terrace 16. Beter! De Rainbow plaats was niet groot noch privé, maar het was goed genoeg en je kon mooi het bos en het Woodlands wandelpad inkijken!

We zagen minstens vier elanden op dat pad en twee op de “Whispering Pines” wandelroute. En twee keer misten we elanden die ’s morgens vroeg langs onze plaats kwamen gelopen. Nico zag er ook een keer wat koeien, die moeten het park zijn INgebroken :O We vonden het heerlijk in het dennenbos en om met veel mensen over de katten te praten. We spraken ook veel met Gord en Lorraine af, om te eten of te wandelen of ’s avonds wat te drinken. Op dinsdag namen ze ons mee naar het observatorium open huis en dat was leuk. We keken wat filmpjes, er werd over sterrenbeelden verteld die werden aangewezen met een laser en in de koepel konden we via een telescoop naar nevels en dergelijke kijken. Ze zouden de dagen erna erg druk zijn met veel sterrenkijkende nerds op de jaarlijkse Saskatchewan Summer Star Party (Saskatchewan zomer sterrenfeestje)! Donderdag was de enige bewolkte dag met een paar druppels regen, we hadden verder geweldig zomerweer!

We hielden ook de registratie website in de gaten om te kijken of we nog een betere plaats konden krijgen voor de laatste twee nachten. Het veranderde de hele tijd en we konden onze reservering omzetten naar Warlodge 72 en een nacht toevoegen… pal naast Gord en Lorraine! Nou, het was nu een stuk makkelijker om je eigen bezigheden te combineren met even langs gaan voor een praatje of om ’s avonds af te spreken. De plaats was gedeeltelijk open, maar had ook dennenbomen en was erg groot. En zeker meer privé! We zagen nog steeds elanden (waarschijnlijk dezelfde jonge stier) aan de andere kant van de camping en bij de “Twisted Tree” wandelroute. Geweldig! Nico en Gord gingen ’s avonds een keer vissen en Leilah en Matt kwamen nog een nacht bij Gord en Lorraine slapen. Zouden er twee moeten zijn, maar ze hadden een hoop autoproblemen op hun trip 🙁 We waren van plan om maandag te vertrekken, maar toen ik om 9u wakker werd, keek ik of de plaats nog een nacht vrij was en stootte ik Nico aan. Natuurlijk kostte het niet veel moeite om hem te overtuigen! Ik sprak met mijn manager, verplaatste mijn tandartsafspraak en Nico ging naar het kantoor om nog een nacht te boeken (toen hij naar Maple Creek ging met Gord). We konden ons gewoon nog niet losmaken van deze geweldige plek en hadden nog één hete en ontspannende dag! Voordat we op dinsdag naar huis reden, besloten we onze campingtrip met een ontbijt samen in het Resort!

Grasslands National Park, 19-21 Augustus

Wij zijn erg verliefd op de prairie en houden ervan om tussen de eindeloze velden of glooiende heuvels met grazende koeien te rijden, om te kamperen in dalen en bossen en naar oneindige uitzichten en “levende luchten” te kijken. Vooral in Zuidwest-Saskatchewan hebben we over immens uitgestrekte en vrijwel lege prairie gereden, dus iedere keer als iemand zei dat we naar Grasslands National Park moesten gaan, waren we terughoudend… hadden we dat niet allemaal al eens gezien? Nou, na negen jaar in Saskatchewan hebben we eindelijk ons eerste bezoek gepland!

We boekten twee nachten in Grasslands als onderdeel van een kleine vakantie, op weg naar Cypress Hills. Om kort te zijn, het West Block is waar de bizons en prairiehonden zijn, het East Block is waar de “badlands” (ruig semi-woestijn landschap met veel erosie). Wij kozen voor het West Block, of beter gezegd, het noordelijke deel van de Ecotour Road en het gebied rond de camping, aangezien de bizons nummer één op ons wenslijstje waren. Op zaterdagmorgen gingen we op weg naar het Grasslands Bezoekerscentrum in Val Marie, met een pauze in Gravelbourg om Toos en Darcy te bezoeken (bedankt voor de lunch!). Na registratie reden we terug naar de Ecotour Road en de ingang van het park. Kort na de ingang zijn er een paar parkeerplaatsen langs de weg met informatieborden en wij vonden nummer twee het meest interessant: een grote prairiehondenkolonie en verschillende bizon stieren in de buurt! Check! Dit was nog steeds boven op de prairie, maar al snel dook de weg in de brede en ruige Frenchman vallei. Omdat het al laat in de middag was, reden we door naar de camping aan de andere kant van de vallei om onze plek op te bouwen voor de nacht. We hadden al wat donkere stippen in de verte gezien (bizons) en een grotere vlek dichterbij de camping, we konden die stier goed zien via de telescoop. Zoals de meeste prairie hier, heeft de camping geen bomen en ben je blootgesteld aan de elementen. We bouwden niet veel op, namen alleen onze stoelen, BBQ en telescoop uit de camper en trotseerden de wind om een maaltijd te maken. De nachthemel in dit “dark sky preserve” (beschermde nachthemel tegen lichtvervuiling) was fenomenaal! Maar de temperaturen gingen flink omlaag en we mochten geen kampvuur maken om het warm te houden, vanwege een kampvuurverbod (al maanden te droog weer en dus hoog brandgevaar). Ik werd rond vier uur wakker, keek naar buiten en zag een witte noorderlicht boog in het noorden.

Overdag warmde het weer snel op, maar het was een beetje bewolkt. We begonnen de dag met een “cowboy coffee” van Parks Canada. Koffie werd in een grote pot over een vuurtje gebrouwen – water met gemalen koffie werd even aan de kook gebracht, dan voegden ze wat koud water toe zodat de prut naar de bodem zakte. Het smaakte niet eens zo slecht! De meiden vertelden ook nog verhalen van het park en we kletsten allemaal nog een tijdje. Daarna liepen we de heuvel op naar de Belza picknickplaats, waar Parks Canada twee van die rode stoelen neer heeft gezet op een uitzichtspunt aan de Frenchman vallei. Indrukwekkend! Een tijdje volgden we een bizon die de vallei aan het oversteken was. We relaxten wat op de camping, maar de wind was vermoeiend, dus we deden een dutje en even later liep ik nog even met de videocamera naar het einde van de camping, waar je ook over de vallei kunt uitkijken. Ik zag een bizon aan de overkant en ik wed dat dat dezelfde was die we eerder zagen. Aan het einde van de middag konden we wel wat beweging gebruiken en wandelden we een stukje de Ecotour Road af naar de resten van de Lawson nederzetting. Walt Lawson begon daar een ranch die erg succesvol werd. We liepen daar naar het riviertje en het leek een populaire oversteekplaats te zijn voor de bizons (veel poep)! Toen we weer terug bij de camping kwamen, realizeerden we ons dat er bij de ingang een geocache ligt en die hebben we gevonden. Verder niks bijzonders die avond… helaas bewolkt, dus geen sterrenkijken!

De volgende morgen was het tijd om het park weer te verlaten, maar niet voordat we meer dan 100 bizons hadden gezien. Wacht, wablief?! Ja, voordat we de vallei overstaken, zagen we een enorme kudde aan de overkant. Terwijl ik het filmde, telde ik grofweg 120 bizon vrouwtjes en kalveren! Het gaf me kippevel, want ik kon me opeens de hele vallei vol bizons voorstellen zoals het was voordat de Europese nederzetters kwamen! Toen we weer bovenop de prairie bij de prairiehondenkolonie kwamen, zagen we een paar bizon stieren in het gras liggen en daarna een grote stier die kort bij de weg stond! Nadat we even bij de prairiehonden hadden gekeken, reden we heel langzaam langs hem af en gelukkig vertoonde hij geen tekenen van irritatie of zelfs maar interesse in ons. Het is de bronstijd, dus ik neem aan dat we voor hem niet als een bison meisje uitzagen 😉 We hadden de kans om te filmen en wat foto’s te maken – wat een geweldig einde van ons bezoek aan het park! Hoewel het kampeergedeelte erg verschilde van wat we normaal doen, loste Grasslands National Park wel alle beloftes in met de geweldige uitzichten over onverstoorde prairie grasland en uniek wildleven!

Grasslands National Park – West Block
De Frenchman Valley camping is klein en biedt geen bescherming tegen de elementen, maar is gelegen aan de rand van de vallei met mooie uitzichten op het einde van de camping of op de heuvel ernaast. Je komt hier niet zozeer voor het kamperen, maar voor het park met zijn uniek wildleven, natuur en uitzichten. Er zijn “pit toilets” (droge toilet boven een open gat) in schone gebouwtjes, maar geen douches en er is een gebouwtje waar je kunt koken en waar wifi is, om even aan de elementen te ontsnappen en met personeel te praten. Er zijn wat activiteiten zoals begeleide wandelingen en cowboy coffee.

Gefeliciteerd Met Je 150e, Canada!

Happy Canada Day!

Oost West Thuis Best!

We zijn gisteren veilig en wel thuis aangekomen (Alison, bedankt voor het ophalen!), blije hereniging met de katjes en we hebben plezier in het uitpakken van al onze rotzooi haha!

Leiden

Vandaag gingen we nog een laatste keer langs bij pap en bij Ton en Rita, toen reden we naar ons hotel in Leiden. Ton haalde ons daar later op om de stad in te gaan en Martijn en Sander te treffen voor het eten en een kleine rondleiding. Het is net mini-Amsterdam daar met de oude huizen en grachten! We hebben net de koffers gepakt en gewogen en moesten wat dingen achterlaten haha… te veel souvenirs en snoep, zoals gewoonlijk :O